نشانه‌هاى روشن ، ذات پاك او را انكار مىكنند « ( * ( إِنَّ الإِنْسانَ لَكَفُورٌ ) * ) . نكته‌ها : 1 - صفات ويژه پروردگار در آيات فوق و دو آيه قبل از آن به ترتيب چهارده بخش از صفات خداوند ( در آخر هر آيه دو صفت ) بيان شده است : عليم و حليم - عفو و غفور - سميع و بصير - على و كبير - لطيف و خبير - غنى و حميد - رؤف و رحيم كه هر بخش از اين صفات دو گانه هماهنگ و مكمل يكديگرند ، عفو خداوند با غفران او ، سميع بودن با بصير بودن ، بلند مقام بودنش با بزرگيش ، لطيف بودن با آگاهيش ، غنى بودن با حميد بودنش ، و بالآخره رؤف بودن با مهربانيش همه هماهنگ ، و در عين حال هر كدام از آنها درست متناسب همان بحثى است كه در آن آيه مطرح شده ، و چون قبلا در ذيل خود آيات از آن سخن گفته‌ايم نياز به تكرار نمىبينيم . [ 2 - آيات فوق دليل بر قدرت خدا است ] آيات فوق همانگونه كه دليلى بر قدرت خدا است و تاكيدى بر وعده‌هاى نصرت الهى نسبت به بندگان با ايمان ، همچنين نشانه اى است از حقانيت ذات پاك او كه در آيات گذشته روى آن تكيه شده بود ، و نيز دليلى است بر توحيد ، و دليلى است بر معاد ، چرا كه مساله زنده شدن زمينهاى مرده به وسيله گياهان سر سبز در پرتو نزول باران و همچنين مساله حيات و مرگ نخستين انسان شاهد زنده اى است بر اينكه او قادر است بار ديگر انسان را زنده كند و لباس حيات بر او بپوشاند ، چنان كه در بسيارى از آيات قرآن به همين امور بر مساله معاد استدلال شده . ضمنا جمله * ( إِنَّ الإِنْسانَ لَكَفُورٌ ) * با توجه به اينكه « كفور » صيغه مبالغه است